मान्छेहरु स्वार्थि बन्दै गएका छन । मानविय भाबनाको कदर नगर्नेहरु पनि छन । मै खाउ मैलाउ मै बा“चु मै नाचु अरु सबै मरुन दुर्बलहरु भन्ने उखान ठ्याक्कै लागु हुने गरेको छ । सम्पतीको लागी दाजु भाईको, सानो सानो कुराको लागी छिमेकीको प्राय झगडा हुने गरेको हामीले देख्ने गरेका छौ ।
अझै भन्ने हो भने जन्म दिने आमा बुबालाई समेत घरनिकाला गर्ने, बृद्धआश्रम राख्ने जस्ता कार्यहरु समेत हुदै आएका देख्न सकिन्छ । बलात्कार र हत्या हिंसाले झनै मानवताको धज्जी उडाएको छ । यि सबै कुराहरुको पछि नलागी सामाजिक सेवामा सक्रीय ब्याक्तिहरु पनि छन जस्ले मानवलाई सहयोग पनि गर्दै आएका छन ।
आमाबुबा गुमाएका बेसाहारा, गरिवीले खाना नपाएका भोका, नाङगा र उपचारको अभाबमा मृत्युको दोसा“धमा रहेका विरामीहरुलाई सहयोग गर्ने सहयोगीहरु पनि छन । तीनै सहयोगी मनहरुका कारण कयौ विरामीहरुले उपचार पाएका छन ।
नया“ जीवन पाएका छन । केही दानवहरु पनि छन, आफ्नो सवार्थका लागी अरुको ज्यानै लिने हर्कतहरु पनि हु“दै आएका छन । मान्छे जन्मे पछि मृत्यु अनिबार्य हुन्छ । तर मान्छेले कस्तो मृत्यु बरण गर्ने भन्ने कुरा मुख्य कुरा हो । देश समाज र दुखी असाहाय गरीव जनताका लागी काम गरेर, सहयोग गरेर मर्ने मान्छेको मृत्यु पनि ईतिहा“स बन्छ भन्ने कुरा हामी सबैले बुझन जरुरी छ ।
समस्यामा परेका, आर्थिक रुपमा विपन्न, खान लाउन नपाएका गरिव तथा विपन्नहरुलाई सहयोग गनए नै मानविय धर्म हो भनेर बुझी सबैले सहयोगी भावनाका साथ सहयोग गर्न जरुर िछ । एउटा सानो सहयोगले कसैको जीबन बन्छ भने , कसैको जीबन बा“च्छ भने हामीले सहयोग गर्नै पर्छ ।
सहयोगी भावना बनाउनै पर्छ । सहयोगी भाबनाको विकास गर्न जरुरी छ । ब्याक्तिीगत स्वार्थलाई त्यागी सामाजिक भावनाका साथ जिउन आवश्यक छ । कसैको कुभलो होईन भलो चिताउन जरुरी छ । सहयोगी भावनाको विकास गर्न जरुरी छ । सहयोगी भावनाको विकास गर्न जरुरी छ ।
