जन्मे पछि खान लाउन र बस्न नागरिकलाई नभई नहुने विषय हुन । त्यस पछि स्वाश्थ्य रोजगार लगाएतका अन्य थुपै्र विषयहरु थपीदै जान्छन । आजको बैज्ञानीक युग सम्म आईपुग्दा पनि नागरिकहरुले खाद्यय संकट झेल्दै आउनु परेको अबश्था छ । खाद्यय संकट हुने कुरा विश्वास गर्न नसकिए पनि विश्वास गर्नै पर्ने अबश्था छ । हरेक बर्ष दुरदराजका नागरिकहरुले खाद्य संकट झेल्दै आउनु परेको अबश्था छ । सुन्दा अचम्म लाग्न सक्छ तर बास्तविकता सबैले स्विकार गर्नै पर्ने हुन्छ ।
पहाडी जिल्लाका दुरदराजका बस्तिहरुमा हरेक बर्ष अझै भन्ने हो भने दशै तिहारको मुखमा खाद्य अभावको समस्या हुने गरेको छ । सरकारले जनताको बाच्न पाउने अधिकारको ग्यारेन्टी गर्न खाद्य आपुर्तीलाई सहज बनाउन जरुरी छ । एक क्वीन्टल चामलका लागी विसौ हजार खर्च गर्नु पर्ने बाध्यतामा रहेका नागरिकको समस्यालाई बझेर सरकारले समस्याको समाधान खोज्न जरुरी छ ।
कसरी नागरिकले सहज र सुलभ तरिकाले कम मूल्यमा खाद्यान्न पाउन सक्छन भन्ने कुरामा सरकारले चासो दिन जरुरी छ । खाद्य संस्थाले ढुवानी गर्ने चामल समयमै पु¥याउने ब्याबश्था सरकारले मीलाउन जरुरी छ । समयमा चामल नपुग्ने र पुगेको चामल पनि निश्चित ब्याक्तिको पोल्टामा पर्ने संस्कार रहेकाले त्यसको अन्त्य गर्न जरुरी छ ।
ठेकेदारले समयमै ढुवानी नगरे कारबाही गरिनु पर्छ । कुनै गाउ“मा चार–पा“च महिना पुग्ने गरी चामल जाने कुनै गाउ“मा नजाने हुनु हु“दैन । पुगेको चामल वितरणमा एक रुपता ल्याउन जरुरी छ । बर्षमा एक महिना मात्रै खान पुग्ने बा“की ११ महिना किनेरै खानु पर्ने बाध्यतामा रहेका दुर्गम जिल्लाका बासिन्दाहरुका लागी सरकारले समयमै खाध्यको ब्याबश्था मीलाउन जरुरी छ । खाद्य संकट उत्पन्न नहुने गरी समयमै ब्याबश्थापन गरी खाद्य अधिकारको ग्यारेन्टी गर्न जरुरी छ ।
